hani şu köpek görse yolunu değişen tipler vardır. heh işte onlardandım. birgün işten eve dönüşte 5. katın merdivenlerini tırmanıp, zirveye ulaştığımda kapının tam önünde bir kedi vardı. kaçar diye bir süre bekledim. baktım olmuyor ayağımı hızlıca yere vurup, o malum sesi çıkarttım.
- pısttttttt...
hayvanceğiz nasıl korktuysa bir alt katın merdivenine atlıyacakken, apartman boşluğundan 5 kat aşağıya düştü. aşağıya baktığımda yerde yatıyordu.
yemin ederim bir 5 dakika olduğum yere çakıldım, kımıldayamadım.
onu kucağıma alamazdım. bir hayvana hiç dokunmamıştım ki, yaralı bir kediyi nasıl alacaktım. o şoktan sonra aşağıya indim. komşuların yardımıyla kediyi veterinere götürdük. tedavisi yapıldı... 2 ayağı kırık kediyi evime aldım. öyle bırakamazdım.
hayvanlara dokunamayan ben, o vicdan azabıyla sürekli yemek yedirip şişko ettiğim bir kediyle 3 yıldır beraber yaşıyorum. hem de tüm hijyen takıntımı...bırakmak zorunda kalarak ve onu çok severek.
