zall kardeşimi çok çok iyi tanırım. ne kadar başarılı bir coder olduğundan bahsetmeme gerek yok sanırım zira bu husus hepinizin yüksek malumu dahilindedir diye düşünüyorum. ben, başka bir şeyden, zall kardeşimin yükselişinin hikayesinden bahsedeceğim müsaade varsa. teşekkür ederim.
zall kardeşimle 2005 yılından bu yana tanış durumdayız. zall kardeşim adamdır, insandır! o dönemler ben çoktan gemimi yüklemiş yolumu almakta idim. lakin zall kardeşim o dönem yolun başında, ne yapacağını bilmez bir vaziyette idi. bir gün bana uğrayıp "erkan ağabeyciğim (kendisi bana böyle seslenir) zehir gibi kafam var. ama bu kafa hep piçliğe, fırlamalığa çalışıyor. ahhh sersem kafa ahhhh ulan! yaşım geldi geçiyor. bir şeyler yapmam lazım. yapmam lazım ama ne?" şeklinde dert yandı.
oldukça kederli ve çaresiz görünüyordu. oysa ben ondan emindim. boğazımı temizleyerek söz aldım:
"bak ismail kardeşim (ben kendisine böyle seslenirim) hayat yaşadığın fırtınalarla değil, gemiyi limana götürüp gçtüremediğinle ilgilenir. bana buhrani depresyon ayakları çekme değerli kardeşim. muzzam bir zekan var lakin sen hala icq'dan bir adım öteye gidemiyorsun. hayır onun da ekmeğini yiyemiyorsun ki! bizim koyuncu bile 4 tane hatun ayıkladı 2 haftada. neyse konumuz bu değil! senden kendini nadasa bırakmanı ve bu zekanı nasıl paraya çevirebileceğini düşünmeni istiyorum. haaa bu arada mutlaka orijinal, özgün bir şey yapacağım diye zorlama kendini. zaten tutmuş bir şeyin farklı bir üslupla taklidini yapabilirsin. bu da erkan ağabeyinden sana bir tüyo şşşş" dedim.
uzun süre ismail kardeşimden haber alamadım. neden sonra birden belirdi kapıda. memeleri dimdik idi. pardon olmadı. neden sonra birden belirdi kapıda ve yine söz aldı "erkan ağabeyciğim, sen çok yaşa e mi! dediğini dinledim ve uludağ sözlük'Ü kurdum. ekşi sözlük'ten esinlendim tam da salık verdiğin gibi. akmasa da damlıyor be ağabey ama ben eminim bu sözlük'ün çok ekmeğini yiyeceğim.".
işte böyledir ismail kardeşimin başarı öyküsü. hak ettiği yerde değil hala, gidecek çok yolu var. ben de onunla gururlanmaya devam edeceğim. sözlük vesilesiyle onu hatırlamak lezzetli bir duyguydu doğrusu. az önce telefona sarıldım. sarıldım ki "ahhh ismail kardeşim ne günlerdi hatırlıyor musun? küçük bir fidanın ağaca dönüşmesini izlemek gibi... temennim odur ki hiç bozma kendini, efendi kişiliğini. o ağaç odun olmasın yani şşşşş ;)" deyip biraz gülelim. lakin kendisi sanırım code yazmakta olduğundan telefonu kapalı idi ve sesli mesaj bırakma zaruretim hasıl oldu. en kısa sürede bana dönüş yapacağından eminim zira kendisi adamdır, insandır!
