dünyadaki mutsuzlukların hepsinin tek sebebi sonluya yani faniye meyletmekten, el açmaktan kaynaklanır. bir düşünelim, bir çalışanın eline baktığı kişi, medet umduğu kişi, patronuysa bu adam nasıl mutlu olabilir ki . bir kişinin tek güvencesi aşık olduğu insansa, buradan nasıl mutluluk çıkarabilir? ev, araba, mal, mülk, sevgili... bunların hepsi batıp gidecek bir gün. er kişi ne yaparsa yapsın maddi olarak elde ettiği fani şeyler, batıp gidecek bir gün. yahu güneş batıyor, banka nasıl batmaz, güzellik nasıl batmaz? eğer ki kişi sonsuzu severse, kişi baki olana teslim olursa, o' nunla mutlu olursa, sonsuz mutluluk gelir. çünkü sonsuza güvenmiş.
şarkıda da diyor ya:
"mutluluk bile acı veriyor çünkü sonu var biliyorum."
adam çünkü sonluyu sevmiş, sonluya meyletmiş, mutlu olamaz ki. hayatının merkezine bir kız-erkek neyse bunu almış adam. yaşlanınca kalbindeki basınç azalacak. sonuna gelecek çünkü.
buradan ee napalım eşimizi dostumuzu sevmeyelim mi sonucunu çıkarana bir şey anlatamam tabiki.
