cemal süreya nın ölmeden önce yazdığı son şiiri olduğu söylenir 'üstü kalsın' ın.
ölüyorum tanrım bu da oldu işte, varlığımız öyle bir devamlılık arz ediyor ki ölümün
soğukluğunu ensemizde hissetmeden, onun geleceğini düşünmüyoruz. ha bir de yaşlılık var
tabii.
ölümün soğukluğunu yaşamda aramak zor görünüyor. sevdalardaki ayrılık kimi zaman ölümden
beter görülebiliyor da..
bliyoruz ki her ölüm erken ölümdür. bir insanın yaşamının, gözlerindeki ışığın
sönmesi yani o insanın pilinin tükenmesi, erkendir..
üstüne üstelik tanrıya rest çeker gibi belirtmiş ya keyfiyetini;
üstü kalsın diye..
gider ayak yaptığına bakın hele..
bir ticari araca binmiş sanki bunca sene, inerken 'yolculuğundan memnuniyetini' söylüyor.
şöför kimdi derseniz, belki hayattı belki kendi..
veren memnun muydu bilemem ama, alan memnun dönmüş.
