Öylece gitti. Henüz gittiği eve yayılmış kokusundan belli. Ne bir haber ne de bir iz. "Ben hep giderim üzülürsün." derdi, "ben de hep beklerim." demiştim.
Yalan söylemedi en azından. Üzerine öpücük kondurduğun çerçeveli fotoğrafımız da anı olsun, değil mi?
