bazen hiç eskimeyen, bazen unutmuşsun gibi yapan, bazense hiç akıldan çıkmayan bir rüyayla bile hayatına tekrar giren sevgilidir.
bazen mekanlarda saklanıyorsun, şehirlerde bir yerde aniden karşıma çıkıyorsun. yazık çok yazık, seni tekrar hatırlamak tamamen unutup nefrete dönüşmüşken. yıllar önce geldiğimiz bir şehrin bir caddesine giriyorum ve karşımda o yıllardaki halım çıkıyor o tedirgin haliyle. bakıyorum ona, tanıyamıyorum bir an çok genç, korkulu gözlerle bakıyor bana. deja vu oluyorum bir an, o yıla geri dönüyorum, o ana.
sabahın bir köründe, uykusuz, yorgun bir şekilde yürürken birden kaldığımız o teli görüp, duraklıyorum. ikinci gelişimizde arayıp da bulamadığımız otel birden karşıma dikiliveriyor ben burdayım diyerek. duraksıyorum, royal anka otel bak burda da bi otel varmış diyor yanımdaki, ben hala ötele bakıyorum, evet varmış diyorum. yıllar önce odasından, sen uyurken, sigara dumanları yükselirken şehre bakıp, iste burası benim yaşayacağım şehir diyorum. sen uyuyorsun öylece, seni bilmem ama ben kesin gelicem diyorum. dediğim gibi geldim de, ama sen yoksun desem yalan olur. her sokaktan karşıma çıkacak gibisin hayaletin bu şehirde.
içimde karşı konulamaz bir istek var, sesini duymalıyım, seninle konuşmalıyım. hayatında biri olduğunu, beni unutamadığını ve bu yüzden de ondan ayrıldığını dolaylı yollardan bilsem de gel demeye mecalim yok. once ne senin ne de başkasının hayatını mahvetmek istemiyorum ve elim telefona gidiyor. o hiç unutmadığım numaranı girip mesaj kısmına giriyorum, sesini duymak istemiştim ama sesini duyacak mecalim yok. kısa mesaj kısma girip, direkt soruyu soruyorum. aylar sonra söylecek tonlarca şey varken sana biriktirdiğim, şu soruyu sorabiliyorum sadece;
