iki yıl sonra buna üzülmek bile can sıkıcı aslında. ben seni unuttum ki. canım niye yandı bu kadar bi anlam veremedim o yüzden. kızgınlığım hiç geçmemiş demek ki, hep mutsuz olacaksın sanmışım ben olmayınca. ben yoksam kimse sevmez sanmışım, kimse çekmez sanmışım onca paranoyayı. belki de ona zindan etmemişsindir dünyayı, aşağılık kompleksi yapacağın bişeyler yoktur, yenmişsindir gereksiz kuşkuları... mühim olan o değil de, benim niye canım yandı ki bu kadar? benim hayatımda her şey yolunda değil ama mutsuz da değilim, sensiz bi dünyayı kabullendim, bi düzen kurdum işte, lakin nedir şimdi görünce nişanlandığını bu içimin sızısı? bana yaptıklarından sonra, sanki sen de en azından benim gibi gibi kalmalıydın, bıraktım adaleti öteki dünyaya zaten. 3 yılda yapamadığımızı hangi arada... neyse işte benim neden gözlerim dolduysa zaten. bırak mutluluk dilemeyi, ben senin mutsuz olmanı istiyormuşum ya hala, senden çok kendime şaşırdım. hiç affedememişim seni...neyse.. mutlu olma asla...
