"Yaşlanmışsın." dedi sırıtarak; "Hep öyleydim.." dedim. Gerisini, "Işığı söndürmeyi unutmuşsun.." diye getirdi. "Gençliğimde de yapardım." diyebildim. Sorumsuzdum, tam 19 idim; 20'ye 10-15 gün kalmıştı. Schopenhauer karamsarlığımın, Kierkegaard umutsuzluğuna dönmeye başladığı zamanlar.. Renklerin tonları daha vurgulu, sesler birbirinden daha ayrı, sözler biraz daha değersiz. Kokular var zor da olsa duyumsayabildiğim geçmişe dair. Kafa yorduğum konular hâlâ aynı, matematiğim hâlâ iyi, hâlâ sigara içmememe rağmen düşünceli görünebiliyorum, hâlâ anlamsız olmadığı konusunda bahse girebileceğim bir dinginlik.. işte bu güzel. Ölüme kadar azalır insan." diyor Montaigne; "Ölüme ise, götürmesi için ancak yarısı ya da çeyreği kalır insanın." diye devam ediyor. Hiçliğe, üzerindeki renklere uyum gösterecek bir dinginlik elbisesi dikiyorum becerikli bir terzi gibi.
