2005 yılında çıkardığı sakin olmam lazım albümüyle yakaladığı müthiş çıkışı bir daha yakalamış olsa da benim gönlümde hep o sakin olması gereken haliyle kalmıştır. türkiyede neden adam akıllı sert müzik yapabilen bir adam yok dediğim sıralar çıkmıştı ortalığa. sert müzikten kastım brutal ya da hızlı gitar davul ritimleri değil, bazı şarkılar gerçekten yavas bir şekilde içinde bulundurduğu melankoliyi dinleyene sezdirebilir. bu da arabesk raple falan olmaz, aksine sert müzikle olur. melankoli de hayata küsmüşlükten çok içinde sertliği barındırır. ilk albümde de bunu başarmıştı. şarkılarda yavaşça kanına işleyen hüzün, ilk defa kendi dilinden çalan bir şarkının seni uzak yerlere alıp götürdüğünü farkettiğin işte o yoğun müzikal atmosfer, bir yandan da gurur verici.
işte sert müzik. büyük gruplar, sanatçılar tarzından ne kadar şaşmadıklarını savunsalar da ne yazık ki şaşmışlardır. şöhret sanatçıyı doyurmaz içtikçe susatır. para hiç doyurmaz. işte bu sanatçı da diğerleri gibidir diye ima etmekten çok keşke hep sakin kalsaydı diyorum.
