14 yıl önce bu saâtlerde tam bir hafta önce taşındığım ve hâlen yaşadığım evde geçirdiğim gün ve gecedir.
- kendi kendime magic the gathering oynuyor, bir yandan da tv'ye bakıyordum.
- voltaj gidip gelmeye başladı. "ulan, sikeyim böyle altyapıyı; gene elektrik kesilecek! kim bilir gene hangi kablo yandı" diye geçirdim içimden.
- ardı ardına gök gürültüsü duydum. "lan bu mevsimde ne yağmuru, ne fırtınası?"
- sallanmaya başladık.
- içeride uyumakta olan anneme seslendim: anne... anne kalk, deprem oluyor.
- anamdan yanıt: tamam, sakin ol. deprem işte.*
- sallantı sonunda kesildi. sitedekilerin hepsi kendini karşıdaki çakıl kaplı tepeciğe attı.
- biz de çıktık. lâflıyoruz falan akranlarımızla.
- millet orada yatmaya karar verdi ama ben evime döndüm.
- ertesi gece de herkes dışarıdaydı ve ben evimdeydim. hatta kornişler olmadığından perde asılı olmayan camlardan duş aldığımı falan görmüşler.
bizim sitenin yıkılmamasının tek nedeni temelik kayaç olması. biraz yumuşak bir zemin olsa şimdi bu satırları yazamıyordum sözlük. tıpkı gölcük-avcılar hattında ölen on binlerce insan gibi.
sevenlerini yitiren herkese başsağlığı, kalanlara uzun ve huzurlu bir yaşam dilerim.
