Asla unutmayacağım günlerden biridir bugün. Daha ufaktım 8 yaşında dünyaya tozpembe bakan bi çocuktum. Dün gibi hatırlarım o günü. Gölcükte balkonda yatıyordum ellerim başımın arkasında üst üste, topuklarım serin mermerde, ay dedeye bakıyorum. Annemin kızmasıyla yatağa gidiyorum ve uykuya dalıyorum. O zamanlar da 2 tane gardolap var odamda. Biri ayaklı, diğerininse ayakları kırılmış. Canım annem de ayakları kırılmış olanı yatağımın hizasına koydurmuş. Bağırışlar çağırışlar içerisinde uyanıveriyorum. Babam bana ulaşmaya çalışıyor, o ayaklı gardolap devrilmiş yatağımın yanına. Ayaksız olan ise ayakta. Canım annem yine bir şekilde korumuş beni, babam sonunda ulaştı bana, kucağına aldı, komşuların zillerine basa basa kapılarına vura vura indiriyor beni. Deprem midir bilmem ama bi felaket olduğunu anlıyosun, tüm canlılar anlıyor, kedisinden faresine köpeğine kuşuna.. Hepsi bas bas bağırıyorlar. Annemlerle apartmandan çıktık sonunda. Konuşmalarını dinlemeye çalışıyorum, çocukları arabaya koysak daha mı güvenli olur gibi şeyler konuşuyorlar, zannediyorum ki uzaylılar falan dünyaya saldırıyor. Ne bilelim o zamanlar deprem diye bir şey yok ki gündemde. Açık bir alanda kaldırıma oturttular bizi, sallanmaya başladı oturduğumuz yerler. Kafamı kaldırdığımda camekan bir binanın çöküşünü saniyesi saniyesine gördüm. dünya sinemasasının yanındaydı yanılmıyorsam. işte o zaman bişeyler oturmaya başladı. çığlıklar bağırışlar. sabah nasıl oldu hatırlayamıyorum. bi ara sağlık ocağı patlayacak, tüpraş patlayacak gibi söylentileri hatırlıyorum. tüpraş personeli de zannediyorum ki bir felaketi önledi orada gereken müdahaleyi yaparak. bilemiyorum belki de tüpraşı inşa eden önlemiştir. gözümü açtığımda beni balıkesire götürmek için kırmızı ford escort ile dedemleri görüyorum karşımda. beni zorla arabaya bindirip götürüyorlar. annem babam geride gözyaşlarım arasında birer nokta kadar küçülüp yokoluyorlar ufukta. sonraki 1 ay 1 sene nasıl geçti hatırlamıyorum. asla hafızamdan silinmeyecek bir anıdır 17 ağustos günü benim için. hayatını kaybedenlere Allah'tan rahmet diliyorum ve eşini dostunu kaybedenlere baş sağlığı diliyorum. umarım 17 ağustosu kimse unutmaz, bunun bilincinde yeni yapılar yapılır ki bir daha böyle bir felaketle karşılaşıldığında bu kadar can kaybı olmasın..
