nuran benim en yakın arkadaşımdı. bal rengi saçlı, hep gülümseyen bir kadın. ışıl ışıl... hani şu insana umut veren, gülünce gözlerinin içi gülen kadınlardan. nuran'ın gölcük'te asker olan eşiyle problemleri vardı. boşanmamıştı ama ayrı yaşıyordu. ankara'da bir sigorta acentesi açmış, kızıyla beraber yaşıyordu.
beni en son aradığında '' bugün yanıma gel, burayı kapatıp eşimin yanına dönücem'' demişti. çok sevinmiştim. yediğimiz yemekte umutlarından, kızı için istediklerinden bahsetmişti. çok mutluydu. ve bir kaç gün sonra da kızıyla beraber gölcük yoluna düşmüştü.
artık yok benim canım arkadaşım, güleryüzlüm, sırdaşım..
fihristte numarası var, kendisi yok. o küçük ve güzel aile yok artık.
