daha gecenlerde 18 yasinda bir arkadasimi kaybettim. birkac gun once yanimda kanli canli duran, gulup eglendigim, beraber sigara icip sohbet ettigimiz birini kucuk bir tabutun icinde beyaz bir kefenle hareketsizce yatarken, yerin altina koyup ustune toprak atarken sesi hic gitmedi kulagimdan. bazi sabahlar hala sesiyle uyaniyorum. sahiden de dunyada ölümden baskasi yalan. her insanin sonu ayni, sonu belli. kalp kirmaya, insanlarla küs kalmaya degmez. ufak tefek hatalarla kalbini kirdigim insanlardan ozur dilemek icin belki yarin cok gec olabilir. hala sansiniz varken sevdiginiz insanlara doya doya sarilin.
