hayatım boyunca gidişinin ardından göz yaşı döktüğüm değerli insanlardan birisidir kemal sunal. ilk herkesin teyzesi ''adile naşit'' için ağlamıştım. o dönem çocuk yaşlardaydım, uykudan önce programını izlemeden yatmaz, adımı söylemesse üzülürdüm. yıllar geçti, kemal sunal'ı, sadri alışık'ı tanıdım. hepsinin yeri farklıydı ama kemal abi'nin yeri bambaşkadır benim için. o dönemler, bugünün cd film satan, o dönemin vhs - beta max film kaseti kiralayan dükkanlarından her hafta kemal sunal filmleri alır izlerdik, ben bir kemal sunal filmini günde 3 kere üst üste izlediğim bile olmuştur. hatta o dönem, kemal sunal öldü diye bir haber yayılmıştı etrafa, bizimkilerden ben bunu öğrendiğimde oturup ağlamıştım. ölemez demiştim, kemal sunal ölmez. o çocuk aklımla, akşama filmi var televizyonda yalan haberdir bile demiştim. haber yalandı, kemal sunal ölmedim diyordu inter star'da.
yıl 1995, herkesin abi dediği adamı, sadri alışık'ı kaybetmiştik. sadri abi içinde döktüm göz yaşı, olmadı be usta dedim, erken gittin diye dert yandım. yıl 2000, temmuz sıcağı ben, lise'nin kurtarma sınavlarına gitmiştim, geldiğimde annem, kemal sunal ölmüş dedi. hissizleştim o an, daha öncede öldü demişlerdi, yalandır dedim tv yi açıp bekledim. altyazı maalesef doğruluyordu herşeyi. 3. cü gözyaşımda kemal abi için düşmüştü. allah rahmet eylesin, gerçek sanatçılardan biriydi.
