Yol üzeri geçip gittiğim bir şehir
gibiydi benim için Ankara; hatıralar bırakıp, hatıralar yüklediğim. Bir çok şeyi yapabilmenin yanında kısıtlı kalınabilecek bir yer. istediklerinden çok azını yapabilir insan burada sanki. Karmaşanın
içindeki düzen. Olabildiğinden daha azı olacakmış gibi. Kimsenin kimseye karışmadığı kuralcı insanların şehri. Gece ışıklarını yayarken gökyüzüne, hüznü de yaydığını düşünmedi ki hiç! Aşkını da gördüm, nefretini de. Sevgisini de gördüm, sevgisizliğini de. Sevemedim bir türlü bu kenti.Yine ayrılık vakti geldi sonunda. Kendine iyi bak Ankara. Ve kimseyi üzme.
