kendi hayatımı gözden geçirdiğimde ailem bana mutlu olmayı öğretmemiş. öğretmeyi denediklerini bile sanmıyorum.
hatta bana mutsuzlukları, umutsuzlukları, küçük hedefleri, haddimi bilmeyi pompalamışlar.
uzun zamandır hayatla tek başıma mücadele ettiğimi düşünüyorum.
kendime mutlu musun diye sorduğumda uzun zamandır içtenlikle evet diyemiyorum.
ilerde nasıl mutlu olacağımı ise inanın hiç bilmiyorum ben.
mutluluk, huzur artık yanımda olsun istiyorum. gerçekten istiyorum.
çocukken kahramanım olan babamı hastalandığından bu yana tam manasıyla yanımda bulamuyorum sözlük.
desenizki başarın var mı? küçükken gerçekten çok başarılıydım diye düşünüyorum ama nerden baksanız 7 senedir en ufacık bir başarım yok veya ben başarı olarak göremiyorum. mutluluk giderek uzaklaşan bir şeye dönüştü benim için.
evimde, mahallemde, köyümde başarı diye beni gösteriyorlar. herkes benden örnek biriymişim gibi bahsediyor.
arkadaşlarım mutsuz olmak için hiçbir sebep yok mutlu ol diyorlar ama ben hedeflerimden çok kolay vazgeçtiğimi düşünüyor ve tatmin olamuyorum dolayısıylada çoğunlukla mutsuz.
mutluluk ne kadar içselse mutsuzluk da o kadar içsel. dünyalar benim olsa yine de mutlu olur muyum emin değilim.
