kesinlikle 'mekanik' ve 'duygusuz' gibi söylemlere katılmıyorum. bu adamlar duygunun kralını verir size. petrucci nin bazı soloları ve aşırı klavye kullanımı bazen sıkabilir ama genel olarak alır götürür sizi. dream theater hakkında söyleyebileceğim şey şudur ki sadece scenes from a memory albümünü ve hollow years parçasının live at budokan da petruccinin müthiş solosuyla dinlemeniz yetecektir.
