bünyem alkole alışıktır, yalnız yaşayan birisi olarak çoğu zaman geceleri vakit geçsin diye ya da rahat uyuyayım diye içerim. içince kendimden, yaptıklarımdan , iç dünyamın haykırışından sabah kalktığım zaman utanırım. bu gece yine içtim sadece vakit geçsin diye ama yine düşündüm hakan günday'la düşündüm, yusuf atılgan'la düşündüm hatta edgar allan poe ile düşündüm, içmeme sebep oldu hep bunlar ama bir şey oldu bu gece hep utandığım alkolik benliğimle bu gece yüzleştim. banyodaki aynada kendimle kırk dakika kadar konuştum, bu daha önce hiç olmamıştı belki de bir daha olmayacak ama anlattım, anlattım ve rahatladım. benle, hep ilgilendiğimi sandığım benle konuştum, utanmadan konuştum. umarım bir şeyler değişir, belki de yarın kalktığımda bu yazdıklarımdan utanırım bilemiyorum. kendimden emin olamıyorum.
