bir derdim var sozluk. su an o kadar yalnızım ki kendi ic sesim bile yankilaniyor. mesaj attigim arkadasim uyuyor, en yakin arkadasim ailesinin yaninda konturu yok her zamanki gibi benim de gorusemiyoruz, okulum kac gundur yok, kardesim yanimda degil, bombos odada tek basimayim, kulakligim yok muzik dinleyemiyorum, internetim her gece 2 de geliyor ortamlardan cok uzagim, arabam yok, sevgilim yok, derdimi dinleyecek bir yakin dostum yok, yok Allah yok. yarali parmaga iseyecek bir kopegim bile yok. imdat diye bagirsam kosacak tek bir canli yok. varligim kendime bile eziyet olmaya basladi. kendime bile bir faydam yok. ne ergenligimi doya doya yasayabildim ne gencligimi yasayabiliyorum. sorun bende mi sanmiyorum. bir sey yapmali ama ne yapmali. galiba depresyondayim. bir derdim var biliyorum ama derdimin ne oldugunu bile bilmiyorum. acaba yalnizlik mi... haa icimi doktum rahatladim mi hayir.
