öncelikle özür dileyerek gireyim muhabbete, suanda bilemiyorum ama öngördugum kadariyla uzun bir yazi olacaga benziyor. belki olmaz bilemiyorum ama bir yerden hikayeme baslamam gerekiyor degil mi ? basliyorum öyleyse.
ne yazacagimi bilmiyorum aslinda, zaten uzun uzun yazan bir insan da degilim. 2. nesil olup 120 girisi olan az insan vardir, okuyan da biri degilim kisacasi alisik olmadigim bir durum bu. Simdiye kadar yazma geregi duyamdim ama icimde firtinalar kopuyor, keske nereye yöneldiklerini, neyi yikacaklarini, nasil seyler yaratacaklarini da bilseydim. Buyuk isler basaracagimi dusunuyorum, iyi seyler bekliyor beni. cocuklugumdan beri cabaladigim meslegi yapiyorum, cok ilerledim. istedigim noktaya geldim. sevgilim var, iyi bir ailem var, allaha sukur ekonomim de yerinde. hic bir derdim yok. hic bir sorun yok hayatimda.
böyle dusunuyordum aylardir. bir turlu icimdeki o bosluga anlam veremiyordum. depresyon degil bu, olamaz. depresyonun sebebi olmali, kaldi ki yasamayi seviyorum. Hayati seviyorum, insanlari seviyorum.
Ama iste bir bosluk var. Sonra gece oldu. Ruya gördum.
eli yanagimi oksuyordu. son görustugumuzde söyledigi sözu söyledi yine ruyamda. "Bu son kez görusmemiz, eminim bundan". Ben tabiiki onun kadar karamsar degildim. "hayir gelicem yine, bir kac ay surmez dönmem yanina, söz veriyorum" dedim. O gözleri yasli sadece kafasini sallayabildi, ikimiz de inanmadigini biliyorduk. sarildim ona son bir kez. Tekrar görusecegimizden emindim aslinda. Ölunce hayatin bir film seridi gibi gözlerinin önunden gecer diyorlar. Benim her gece ruyama o giriyor. Film seridi gibi onunla yasadigim anlari göruyorum. acaba öluyorum ve hayatimdaki en guzel anlari mi göruyorum, lanetim bu mu ?
herkesin ölum aninda bir anlik yasadigi hatiralari ben bir ömur boyu mu yasayacagim ?
kiyafeti, kokusu, elinin dokunusu hatta sacinin sekli bile aklimda. uzun sure cuzdanimda onun tokasini tasidim. 3 kere o toka yuzunden agladim.
ilki bir kac ay gectikten sonra tokayi kokladigimda cuzdanimin pis deri kokusu uzerine sindigini hissetigimdeydi. cocuk gibi agladim, artik sacinin kokusu yoktu, uzerinde takili o bir kac sac teli "o" kokmuyordu artik.
ikinci seferinde uzerindeki sac telinin kayboldugunu anladigimdaydi.
ucuncusu ise unutmak icin tokayi denize attigimdaydi.
