tarihte bugün devri daim, hatırlama, yâd etme, matem, sevinç, belki başlangıçlar, hitam; evet bitmeyecek hengame.
her yılın bir hediyesi "bugün"ler, yeni hengamenin çılgınlıkları, çığlıkları; duyduğumuz, okuduğumuz, yaşadığımız, yaşayacağımız niceler.
hep demez miyiz, daha "dün" gibi. ne kadar şendik, nasıl da ağlaşmıştık, yaralanmıştık, coşmuştuk; sahi dün gibi o "bugün"ler.
her insan bir tarihtir. her insan geçmişiyle-geleceğiyle bugünleri yaşar. geçmiş-an-gelecek girdabında hengamedir insan, insan tarihtir.
hatırlama, alt bilincin üst bilince teşrifi, geçmişin karanlıklardan ışıması.
evet daha dün gibi; evet 16 mart 1978. yani takvim yaprağında bir gün, ama dün. takvim günlerin getirdiği; neşe, kan, zulüm, matem, coşku.
16 mart, infilak; onlarca beden paramparça. gencin elinden fırlayan kitap, kan damlası misali halâ havada, daha dün gibi; toprak şaşırmış gibi bağrında saklıyor bedenleri, çıplak ve genç.
evet daha dün gibi, beş gün önceydi öyle ya, beş org muhtırası, 12 mart hatırası. ülkede bir hatıra fotoğrafı, sanki.
dünden devam edersek beş gün sonra, yıllar yıllarca, belki asırlarca tarihte bugüne misafir olmuş newrozu hatırlayacak ve yaşayacağız bir daha.
tarih ne garip, dünü, bu günü ve yarını bir arada yaşadığımız insan macerası.
tarihte yarın, çocukluğumdan bir hatıra, bir deri bir kemik a'mâ bir kadının bir tas suda falcılık oyunu.
ama tarihte yarın, bir efsanenin 'tarihte bugün' hatırlaması; çanakkale geçilmez.
