masa üstünde dans eden(!) uzun bacaklı bir kızı görmemle başladı her sey. sandalyede oturan gencten çocuk kızın uzun bacaklarına ve bacaklarıyla ters orantılı etegine bakmamaya çalışıyordu nedense. gerçi konum olarak asagıda oturuyordu baksa da etegi göremezdi herhalde. kızlar güzel olandı, erkekler akıllı. ama akıllı adam oyle abidik bir ortamda ne iş yapardı o da ayrı bir sorundu. "yapay zeka" ile ilgilenen gözlüklü çocuk mesela "yapay burunlar" ile karşılaşınca zorlanmış mıydı merak ettim. güzel ama salak kategorisine bile isteye kaydolan kızlara gayet asagılayıcı sorular soruldu. "format" buydu. devşirme formatlar ugruna ne gencler heba oldu diye düşündüm. sonra bunlar görünenler diye geçirdim içimden bir de bizim bilmediklerimiz vardı. mesela "kitap okumayı sevmem" diyebilen liseli gençler mevcuttu mahalle aralarında. kitap hiç bir zaman çok ragbet gören bir sey olmamıştı hayatımızda da eskiden utanır sıkılır "sorunca soylemelik" kitap isimleri tutardı akıllarında insanlar, şimdi öyle dertler yoktu. yeni dertler edinmiştik kendimize selülitsiz bacak, pantolonumuzun markası, saçımızın jölesi gibi.
