önce tanıyamadık... sonra yusuf yusuf yanaştık hepimiz serap gördüğümüzü sanıyorduk... hayır bu gerçekti... aman tanrım metrobüste boş koltuk gördük... evet evet boş koltuk... hepimiz etrafımıza baktık acaba yaşlı var mı diye... yoktu... yaklaşık bu tanıma aşamasında 5 dk geçmişti... hiçbirimiz oturmuyorduk... bize göre değildi bu... çok tuhaf hala boştu! alışkın değildik çünkü oturamazdık... kimse oturmuyordu! boş koltuk seni özlemişiz seyrin bile güzel bir istanbul manzarası kadar! güneş tutulması gibi bir olaysın 30 yılda bir görmek nasip olur seni... sevgiler... yine gel...
