arabayla giderken gözü, vites koluna geçirilmiş olan tespihe gitti. ahmet hocasını hatırladı imam hatipten, tespihi hediye etmesini, kıraat öğretişini... ne güzel günlerdi... albırt, "hey gidi günler" diyordu. bir anda yüzünden sanki bir gölge geçti, yüz ifadesi anlatılamaz bir hal aldı, sevdiği kız büşrayı sınıftan herkesin çıkmasını beklettiği günü hatırladı mehmet hocanın. o günden sonra büşrada neden öyle bir değişim olmuştu? yine o günlere döndü sanki... büşranın intiharı onu çok sarsmıştı... ama artık o geçmişte kalan bir hayaletti, ona ne olduğu, neden intihar ettiği, bir muammaydı. albırt sakince arabasını sürüyordu, ama o da ne?
