olabilen durumdur ve kişiden kişiye değişir...kimisinin gözü hep yüksektedir çok zor mutlu olur. büyük şeyler lazımdır onu mutlu etmek için. hayatının çoğunu mutsuz geçirir...
bir kısım insan da ufak şeylerle mutlu olur.hatta bu ufak şey onun için bile yapılmamıştır ama onu mutlu eder.
mesela ben. en mutlu olduğum anlardan birisi pazar sabahı annem babam ve kız kardeşimle kahvaltı etmektir. çünkü saat2 ye kadar zamanımız vardır ve sohbet uzar gider. eğleniriz de. babamla annem kafa insanlardır. (saat 2 de özel ders seansım başlıyor 7 ye kadar)
ya da ne bilim cumartesi akşamı annemle babamın tavlasını izlemek o atışmalarına ortak olmak. annemin babama 324 kazak 157 gömlek 36 ayakkabı borcu, babamın anneme 125 kazak 423 ayakkabı 123 bluz borcu vardır.
ya da kardeşimi ve 1-2 arkadaşını alıp sinemaya gitmek...kardeşim dediğim 19 yaşında bu arada. mutlu olur benle zaman geçirince. ben de mutlu olurum tabii ki...
25 yaşındayım sözlük...sabah işe giderken annem elinde portakal suyuyla (sabah sabah kalkmış sıkmış) kapıdan çeviriyo şunu iç de git diye... bundan daha büyük mutluluk var mı?
