vicdan rahatlatma nedeni olarak kullanılan kişi, aslında ne kadar iyi kalpli, düşünceli, duygulu, vicdan sahibi olduğumuzu göstermek için birbirimizle yarışıyoruz adeta. gazeteler, tv ekranları, dergiler, sanal mecra, tabii ki üzüleceğiz, kötü bir olay, dua edeceğiz, ama olayı başka boyutlara çekmek anlamsız. abartı bir sevinç ve üzüntü her zaman arkasında başka bir duyguyu gizler.
ortadoğu'da akan kana, çocukların öldürülmesine, kadınlara tecavüz edilmesine gösteremediğimiz ilgi ve tepkinin bir günah çıkarması mıdır bu üzülme yarışı? o zaman çok daha fazla üzülmemiz gerekiyor ya da belki başka şeyler için de üzülmeli ve bir şeyler yapmaya çalışmalıyız.
çocukları küçük kurşunla öldürürler değil mi anne diye soran filistinli çocuğun sesine kulak vermeliyiz biraz da, yoksa televizyona mı çıkması gerekiyordu o çocuğun, belki bir yarışmaya katılsaydı önemseyebilir miydik onu da, önemser gibi mi yapardık şimdi barış akarsu'ya yaptığımız gibi.
