tek sahne beni gerçek anlamda güldürdü, o da şu celalin gözlüklü arkadaşının kadın uğruna yıkılan devletleri saydığı sahneydi. aslında güldüğüm replikten ziyade oyunculuktu.
espiri zeka işidir, anlamak da yapmak da. bu filmde zeka ürünü espirilerden çok, osuruk, bok, hayvani hareketler üzerine kurulu espirimsi güldürme çabaları gördüm.
salonda ve gişede yaptığım gözlemler sonucunda filmin izleyici kitlesi yerlerde, tam da bunlara gülecek insanlar. çoğu sahnede gülmediğim gibi içten bi "ıyy" çektim. aynı sahnelere dakikalarca gülenler de oldu tabi.
nihayetinde, şahanla cem yılmazı karşılaştıracak kadar aptal değilim zira sonucu iki isim yan yana okunur okunmaz belli olan bi karşılaştırma, elbette ki cem yılmaz daha başarılıdır. ama şu polemikte dalları farklı, cem yılmazın vizyondaki gösterisi stand-up tarzında, şahanınki standart sinema filmi, dolayısıyla iki gösterimin hangisinin daha başarılı olduğunu karşılaştırmamız pek de mantıklı olmaz. eğer gişesini karşılaştıracaksanız da yazımın üçüncü paragrafının ilk cümlesini tekrar okuyun. bi gorayla karşılaştırılma yapılsa daha mantıklı olabilir, bence cem yılmazın filmleri açık ara daha başarılıdır gerek recep ivedik serisinden gerekse bu filmden, o ayrı. ama gülmek isteyip de cem yılmaz yerine bunu tercih ediyorsanız ciddi anlamda sıkıntılarınız vardır bence.
bunlar tamamen kişisel fikirlerim. bence komik falan değil aksine iğrençti. sorduğum aklı başında insanların hepsi de aynısını söyledi.
buraya kadar beğenen insanlara herhangi bi ağır ithamda bulunmamaya gayret göstersem de kendimi tutamıyorum.
