ölen ya da ölmek üzere olan sanatçı/şarkıcılara gösterilen bu acayip ve yoğun ilginin bir nevi günah çıkarma/kendini tatmin etme meselesi olması ne yazık ki benim de özellikle kazım koyuncu ve barış akarsu örneklerinde dikkatimi oldukça çekti. yazılanlara bakıyorum da ergenliğe yeni adım atmış çocukları uykudan kaldırır gibi "hadi be, yapma be, kalk be" diyeninden tutun da "bak sana dua etmiyorlar barış..." diye * şikayetvari söylemler içine girenlere kadar tuhaf tuhaf gösteriler. açık konuşayım vefat haberinden önce kazım koyuncuyu tanımıyordum, ama vefatı nedeniyle kimdi bu insan acaba diye merak ederekten şarkılarını dinledim ve çok beğendim, böylece rahmet dualarımın içindeki üzüntü dozu artmış oldu kaliteli işler yapan bir sanatçı aramızdan ayrıldı diye. barış olayındaki medyamızın uyuşturucu niteliğindeki tutumundan enim konum bahsetmeye gerek yok şehit haberi 10 dakika, barışın haberi yarım saat üstelik hastaneye gitmiş kadar da olduk sağolsunlar. evet ben de allahtan acil şifalar diliyorum, yakınlarına sabır diliyorum ama artık yalakalık derecesine varan bu süslü edebiyata dayanamıyorum, bu sahte duygusallık nasıl parlak deri elbiseler bir süre sonra cildi rahatsız ederse öyle rahatsız ediyor ruhumu.
