bakma guldugume, umursuz tavirlarima. icimde binalar uzerine binalar dusuyor. belki de sana en cok ihtiyacim oldugu donemdeyim. beklentiler ve yapmam gerekenler arasinda bosluktaki ip gibi sallaniyorum.. ilk defa bu kadar korkularima yenik dusuyorum. Beklemek, ne yipraticiymis, bu biz miyiz?
