Heyt be izmir'im. Üç buçuk senedir neler devirmedik seninle.Hadi ver bi öpücük. Üç buçuk yıldır neler öğretmedin bana üzerinde.. Şimdi bir ay sonra tekrar dönebilmek için bi otobüs biletine bakar gidişim. Canlarıma giderim, özlemlerime.
Bu yolculuk çok zor olacak derdim kendime ama sadece yaradana yalvarmak var ya o yetiyor her şeye. Ondan güç istemek. Şimdi bu yüzden bi kere daha yaşayıp görmenin olgunluğu var sadece üzerimde. Susmak meğerse bazen bi insanın kendine yapacağı en büyük, en baba iyilikmiş..
Ve sen, elbet biliyorum bu satırları okuyacağını senin. Biliyorum söylemek istediğin çok şey var en az seninde benim gibi. Ama biz bi yolda susmayı seçtik ya, olsun. Ve sana diyeceğim tek şey; hani o hayal ettiğimiz köy evi var ya. Kapat gözlerini ve onun tek bi bombayla dağıldığını hayal et. Bizim ve hayal bebeklerimizin. Hepimizin o bomba ile kalplerimizin durduğunu hayal et. Bi tane bile parçası kalmadan evin. Böyle vazgeçilebiliyor çünkü hayallerden umutlardan...
Öyle işte izmir. 3,5 yıldır bana verdiğin ne vardı desem. Sen bana hikayeler verdin, hayattan çıkarımlar verdin ve hayattan dersler. Bu kalabalıkta bu yalnızlıkta tutunabilmeyi öğrettin harf harf. Bu sefer demiycem sana 'insanlara artık hiç güvenmiyorum' diye. Çünkü artık bunu dile getirmemenin bile ayrı bir olgunluk olduğunu öğrettin. O yüzden canım izmir'im 1 ay sonra tekrardan, hayallerimle umutlarımla tekrar bi kere daha pes etmemiş olarak tekrar al beni yanına olur mu. Ben Allaha dua edicem yine durabilmek için dimdik ama bu sefer daha dimdik. Bu sefer işim olacak çünkü ve benden sağlık bekleyen bir çok insan daha, belki de bu yüzden dimdik. Unutma bi öpücük kadar alacağım var senden, denizlerinden, güneşinden..
Kendine hep çok iyi bak.
