(bursa'da yaşayan psikolog bir abimiz, her hafta bursa'dan maça gittiğimiz ekibe katılmış ve bizimle maçlara gelmeye başlamıştır. 2 - 2.5 saat süren yolculukta muhabbet olsun diye, beşiktaş maçı izlerken yaşadıklarımı anlatmaya başladım ve derdime derman aradım..)
salca: ya abi beşiktaş maçlarında ben böyle kendimden geçiyorum, ne yaptığımı bilmiyorum. bir bakıyorum stadta alt sıraya inmişim, gol oluyor yanımda ki arkadaşıma değil, bir bakıyorum başkasına sarılmışım. bir mekanda izliyorsam pozisyonlarda masanın altına yavaş yavaş eğiliyorum, heyecandan kıpır kıpır oluyor, anlamsız tavırlar sergilemeye başlıyorum. nedir ya bunun çözümü, ne yapıcam ben?
psikolog: valla salca hiç anlatma, aynıları bende de oluyor.
