Baba hayattayken,
Ben babamın yaptıklarını çocuklarıma yapmayacağım, babamın hatalarına düşmeyeceğim, babam gibi olmayacağım derdim.
Sonra o benim günahkar ilan ettiğim babam birgün öldü. Teşhis etmeye gittim morga.
Soğuktu. Hemde çok soğuk. Ölüsüne bile sarılamadım. Yaşarken hiç sarılmamıştım ki zaten. Öldüğünde de hiç aklıma gelmedi öpüp koklamak, doyasıya sarılmak. Nasıl olsa yaşamıyordu artık kızamazdı bana.
Ne söylersem söyleyeyim kızamazdı ki. O ölüydü artık. Ama yine de yapamadım. Belki korktum yine, belki de şoktaydım.
Ama en çok içimi acıtan şey babamın her zaman o gür sesiyle bağırdığı gibi bağıramamasıydı.
Belki de acıdım ona o an.
Baba seni ilk defa suskun gördüm.
