hoca zorlu bir bel fıtığı ameliyatında kan ter içinde ve tam da zurnanın zırt dediği yerdedir. burnundaki ter damlası ha damladı ha damlayacak. tam o sırada nereden çıktıysa, servis hemşiresi elinde imzalanmak üzere yakınına ait bir belge ve kalemle telaş içinde hocanın kulağının dibine gelir. elindeki belgeyi uzatır ve birazda kırıtarak;
-hocam! hocam! yeminle yarım saattir sizi arıyordum.
-ne oldu ki kızım?
-hocam inanmazsınız, ama çok acil imzalamanız gereken bir rapor vardı da. çok yakın bir akrabamın, sonunda buldum sizi. hoca önce gayet sakin ve gözlüklerinin üzerinden hemen olmaz der gibi şöyle bir bakar. fakat nafile, hemşire ısrarcıdır.
-ama hocam gerçekten çok acildi. nihayet dayanamaz hoca, usulca ve çok ciddi bir edayla başını çevirir ve derki;
-peki kızım sen şimdi o belgeyi popoma yaklaştır sonra elindeki kalemi kıçıma sok ben de kıçımı şöyle (göstererek) çalkalar gibi yapayım sonra da.. olur mu?
