insanın içini ezen ve zorundalıksa eğer aptallaştıran eylemsizlik..
susabildiklerimi düşünmekten ibaretim.
seni sevmek şaşırtıyor beni
güldürürken düşündürüyor
yaralıyor,
ilk defa kan veren bir donörün yersiz korkusu gibi
içimde birşeyler gidip geliyor
seni sevmek bir cümleden çok daha fazlasını hakediyor
kış uykusundan uyanan bir hayvanın gökyüzüne ilk bakışı kadar
aptallaştırıyor!
hiç tanımadığımız bir adamın kolunda olsak seninle
ben kol düğmesi olsam mesela, sen kol saati
saati sorarken birileri
bakmak için saatine
hani sıyırırken gömleğini
uzaklaştık diye
üzülsek
üzülsek...-
