cumhurbaşakanlığı seçiminin yaklaştığı şu günlerde içimden birşeyler yazmak geldi.
anayasa mahkemesi başkanı iken anayasa mahkemesinin kuruluş yıl dönümünde yaptığı konuşmada türkiye'de düşünce ve ifadelerinden dolayı insanların cezalandırılmasını ülke için ayıp saymış ve düşünce özgürlüğünün tam olarak sağlanmasını istemişti. bir hukuk adamının düşünce özgürlüğünü savunmasından doğal bişey olmamasına rağmen bu cesur sözlerin sahibi cumhurbaşkanı adayı gösterilince sevinmemek elde değildi. kimler tarafından aday gösterildiğine bakılmaksızın, çoğu kişi gibi fazlasıyla sevindim ve seçilmesini diledim. sayın cumhurbaşkanı anayasa mahkemesi başkanı olarak türkiye'nin boğucu koşullarına göre iyi sayılacak bir hukukçu imajı vermişti. türkiyenin sorunlarının salt dürüst, çağdaş bir hukukçunun gözüyle çözülmeyeceğini biliyordum ama yinede umutlanıyordum. geçmişte bu duyguları beslediğim insan son yıllarda sırdan insanlardan farkı kalmadı yüreğimde. belki silikleştiği tümüyle askerin ve baykalın dümen suyuna girdiği, bir AB karşıtına dönüştüğü, böylece ilk başlarda ki olumlu hukukçu yanını da tümden yitirdiği için... açıkçası benim için süpriz olmadı kaygılarımda haklı çıktım onu hizaya getirecekleri en baştan hissetmiştim ama yinede umutluydum. Tam da öyle oldu. sezer son olarak, AKP ve CHP'nin yangından mal kaçırır gibi, tbmm'den bağımsız adaylara ilişkin dtp'yi parlemento dışında tutma amaçlı anayasa değişikliği hükmünü de alel acele onayladı.
nerden nereye! bu aynı zamanda bir insanın kendini tüketmesininde resmidir.
