bugün öylesine okşadım yanaklarını..
yanaklarını değil de belki de o güzel kalbini..
sen sessizce yattın omzumda..
ben sadece gözlerimi kapadım..
sense çok kapamıştın gözlerini..
huzura daldım..
zamanın en geçmesini istemediğin anlar..
bu hal beni öldürecek..
bu uzaklıklar beni mahvedecek..
bu gözlerim senin kayışını izleyecek..
şimdi yanımdasın belki bilmezsin hiçbişeyi..
lakin bileceğin zaman ne olacak..
sen belki o zaman..
o zaman gideceksin toptan..
bu mücadelem nereye kadar..
bu kalp nereye kadar..
saklar gerçekleri senden..
eksilmemek için..
yaptıklarım nereye kadar..
birgün sonuna kadar gidemezsem ya ben?
birgün biri gelipte..
sevgilim o benim derse en içten..
bir de uzaktayken ben..
dayanamazsam ya buna en derinden..
korkuyorum bitanem..
hayatım diyip sevgilim diyememeye sövüyorum..
böyledir durum kaderindir birileri..
lakin göremedim ben çevremde senin gibi birisini..
en güzeli en özeli oldun zamanla sen..
oldun öyle de kalacaksın belki ama..
olmalı bunun bir çıkış yolu..
ilk defa geliyor itiraflar..
kendi içimde yeni doğan bir çocuk..
allahım ne yapacağım ben diyorum içimden..
sabır lazım bunun için..
belki zor yoldayım..
belki de adaletin tokadını yiyeceğim ben belki ama..
seviyorum seni en sevgilicesine..
bunu bilmesen de şuan..
zor olsa da yolum çok..
hissediyorum herşeyi..
güzel olacağına inandım hep..
yine yazarım..
yanaklarını okşamak güzeldi bugün..
