bu, umudun kader karşısında kaybedişinin binlerce kez sahnelenmiş hikayesi. sıradan aşıkların, vasat insanlar karşısında kaybedişinin tekrar gösterimi. bütün şarkıların senin için çalacağı, gecelerin tuzak kurduğu bir dönem. "hayatımın en büyük acısı mı, yoksa ben mi büyütüyorum?" ikileminde kalacağın paranoya başlangıcı.
"bu sefer de istediği gibi olsun" dediğin kalp, ihtimaller denizinin en hüzünlü adasında karaya vurdu işte. kumsalda kaybolan yazılar gibi silinirken içindeki tüm güzel şeyler, çekip giden celladın " aşka inanan bir avuç ölümlünün çektiği acılar umurumda olmaz" fısıltısına karşılık "neden" diyemeyecek kadar çabuk oldu her şey.
bizler, karma inancıyla büyümüş çocuklarız. her kaybedişte yıkılmamız olağan.
