küçükken mahalle dolaylarında ufak sürtüşmeler çıkardı. herkes birbirini tanırdı, herkes arkadaştı zaten. ama çocukluk bu işte, top çizgiyi geçti-geçmedi davasına bile arbede çıkardı. genellikle topluluk kimin kimi dövebileceğini bilirdi. ilyas, orçun'un genelde kafasını patlatırdı. ama namık, ilyas'ı mutlak suretle dövebilirdi. bunu bildiği için ilyas hep kem küm eder, evine doğru koşardı. evine girip balkona çıkarak namık'a küfür eder, kızdırırdı. bir gün bu olaylar tekrardan yaşandı, ama ilyas'ın unuttuğu bi şey oldu; "haa..haa.haasktir... misketlerimi şerefsiz namığın evinde unuttum!!" aynı ahmet kaya'nın yaptığı gibi.
misketler büyüyüp araba olmuştu.
ev balkonları da büyüyüp ülke oluverdi.
ardından tüm senaryoyu şöyle bir sentezlercesine göz önüne alıp bakarız ki, ansızın bir tanım vuku buluverir..
