Özellikle 2 ayda herseyi paylaştığınız, Ve bu iki ayda ondan ayrı tek bir saatinizin bile gecmediğini düsünürseniz. Uyurken gördüğünüz son kisi o olduğu gibi uyandığınızdada ilk gordugunuz kisi o olmuş. Tüm alışkanlıklarınız, tüm hayatınız, aileniz, en yakın arkadaşınız, Sevgiliniz o olmuşsa ve artık ondan ayrı bir yaşam düşünemez o yanınızda kısacık bir süre uzaklaştığında bile onu özlüyorken, Onu kimseyle paylaşamaz, Ona zarar gelmemesi, mutsuz olmaması hayatınızın en büyük arzusu olmuşken... Artık onsuz bir hayat düsünemeyecek, o olmadan nefes alamayacak, gülemeyecek, tat alamayacağızı düsünürken gelen... hayatınızı alt üst eden, nefes alırken bile zorlanmanıza sebep veren acının en büyüğünü tüm vücudunuzda hissederek, acaba şu an ne düsünüyor, kiminle, nerede, ne yapıyor bilememek. Ve bunu öğrenememek. Bir zamanlar en yakınınız olan o kisinin artık bir yabancı olmasını kabullenememek. Ve asla kabullenemeyecek olma durumudur. Ha birde ümit denen şu meret şey vardır. O daha bir acıtır insanın canını, Her telefon çaldığında akla gelen ilk o olur. öyle koşulur çalan telefona. Belkide arayan o olmaz hiç bir zaman ama kabullenemezsin, kabullenemezsin iste...
