belli bir tanrı inancının olmaması, zor anlarında dua edememek ne bileyim allaha sığınamamak zor zanaat olmalı. ben allaha inanıyorum ama inanmayana da saygı duyarım. çünkü o zor olanı seçmiş, kendisinden daha kudretli bir güç olmadığına inanmış. ölünce toprak olacağını, varlığının yalnızca nefes alıp vermesine bağlı olduğunu kabul etmiş. ben inanmama rağmen konu ölüm olunca iş değişiyor. öldükten sonra ne olacağım diye düşününce bir ürperme hissi alıyor. evet inancıma göre cennet veya cehenneme gideceğim orada ebedi bir hayat olacak vs. ama inancın ne kadar kuvvetli olursa olsun yine de insan binlerce düşünceye kapılıyor. 'öldükten sonra birşey hissedecek miyim?' 'o veya bu şekilde varlığımdan haberim olacak mı?' veya 'hafızamdaki ilk anılardan önceki gibi karanlık, bilinmeyen, delirtici bir boşluk mu?' bu sorulara cevap veremiyorum. ölene kadar da öğrenemeyeceğim de. ama bu düşüncelerimi, ebedi hayat fikri ile frenliyorum. çünkü daha fazla düşünmek sadece daha fazla kafa karışıklığına neden olacak. belki de kafayı yiyip intihar ederek merakımı gidereceğim. ancak ateistler ebedi hayata inanmadıkları için bunları düşünmek zorundalar, düşünüyorlar, belki de psikolojileri bozuluyor.
biliyorum, hiçbir amacı olmayan, karışık saçma bir entry oldu. umarım mazur görürsünüz.
