An itibari ile 3 gün önce kaybettiğim çocukluğum,kütüphanem, sonsuz sevginin kaynağı, tavlanın kralı, bilginin küpü, iki duble rakısıyla en güzel şarkıları sofranın başında şiirler okuyarak söyleyip içimi ısıtan dedem. Hayattayken hep bir şeyler öğretirdi bana. Gitti, öğretmeye devam etti. Önce en yakın arkadaşım dediğim insan gelmedi bile yanıma. Sonra evlenmeyi planladığım insan defnettiğimin akşamı Galatasaray maçına gitti. Oralardan bana yanlışı doğruyu gösterdi yine dedem. Bunları göstermen için gitmene gerek yoktu dede, sen olsaydın da onlar olmasaydı hiç keşke! Onların yeri dolarda, senin ki hiç dolar mı dede?
