Ben onu hep yatalak hasta olarak hatirladim, tanidim... Oncesinden tanismisligimiz vardi, ama kendi kendimi daha bilmiyordum...
Hic ruya gormem, bir gece sabaha karsi bir ruya gordum... Butun ailem, uzaktan kuzenler, halalar, anneannem, babaannem, torunlari, dayimlar vs. bir teknedeyiz. Dedem iyilesmis, ilk defa onu ayakta guclu bir sekilde gordum. Gitti denize girdi... Hepimizin ustunde kazaklar olan bir yaz gunu, dedem slip mayo giyinmis... Ondan baska da denize giren olmadi. Denizde cok huzruluydu, senelerden sonra ilk defa denize girmisti sanki... 5-10 dakika sonra butun ailem hadi cik demeye basladi, ama dedem sanki onlari duymuyordu, denizin tadini cikariyordu... Birden bire tekne calismaya basladi. Herkes cok telaslandi, kimsenin aklina kaptani durdumak gelmedi, herkes dedemi denizden cikmaya ikna etmeye calisiyordu... Kaptan demir aliyor ama herkes denize girmeye useniyor, kimse dedemi cekip cikarmiyordu... Sonra tekne gitmeye basladi, o sirada dedem alini kalirip sallamaya basladi, ailem ise uzaklasan teknede dedeme yuz diye bagiriyordu...
Teknenin sesiyle kapiya tiklama sesi birlesti... Gir dedim uykulu bir ses tonuyla... Babam geldi, bas ucuma oturdu, basimi oksamaya basladi... Arkada bir aglama sesi duyuyordum, her yerde telefonlar caliyordu. Babam yavasca, "Bard, deden oldu yavrum" dedi... Ilk tepkim "huzur icinde yatsin, allaha sukur" oldu...
