kendisini hayli sevmeme son filmi yeraltıyı genel olarak başarılı bulmama rağmen yeraltı ısrarla şu malum klişe/ tipik reklam sloganını anımsatmıştır. neden bilmem hep aklıma o geliyor, atamadım o düşünceyi filmi izledikten sonra günler geçse bile.
serbest bir uyarlama yapalım o klişe reklama:
(bkz: kontrolsüz ego ego değildir)
egonun terbiye edilebilirliğe inanmaktayım henüz. günler aylar geçer birbirini kovalar inanmadığım zaman olursa buraya not düşerim.
edit: yeraltı mutlaka izlenmesi gereken bazı sahnelere sahip. rahatsız edici bir son film. kısmen başarılı da. fakat külliyatı açısından bir itiraf bir kader ve başyapıt masumiyet derdi, tasayı, insanın akıldışılığını betimlerken daha sakin sular derin akar hesabı ilerliyordu. daha naiflerdi. bu film de bir arıza var egosal bir savaş söz konusu. bir sinema yazarı bu ayki sayıda buna daha değişik yaklaşmış. 17 sene önceki naiflik ve 17 yıl sonraki sinir harbi diye. katılmamayı isterdim bir muharrem hüsnü kuruntusuyla. maalesef ki katılıyorum. doğruya doğru. kontrolsüz güç, güç değildir!
bir diğer edit: kesmeşeker şarkısını entryme alet etmek zorunda kaldım. anlatmak istediğimi net ifadeliyor çünkü.
