geçen yıl cemaat yurdunda kaldığım zamanlarda şahit olduğum diyalogtur.
Remziye abla: 3. katın çılgın belletmen ablasıdır, acayip komiktir fakat arada fazla sıkar ve bizlerden çok olumsuz tepkiler aldığı olur.
elif: yan ranzada yatan yavrukuşum kimseyi iplemeyen biricik.
-sabah namazına kaldırmak için gelen remziye abla odaya girer azıcık terör estirir; (namaz kılmaya başlamadığım günlerdendi ve bir işi zorla yapmak gibi bir huyum olmadığından kalkmamıştım) ve beni kaldırmayı başaramaz. benden umudu kesen remziye abla yan ranzaya elif'in yanına gitti bu defa ve olaylar gelişti.
r.a: eliif, hadi kalk yavrum sabah namazııı.
e: ...
r.a: yavrumm sabah namazı diyorumm!.
e: ya ablaa! bu konuyu uyanınca konuşalım tamam mı şu an çok sinirliyim, sabah konuşucaz bunu, söz.
r: mavi ekran.
bizim odadan umudu kesen remziye abla, çaresizce yan odaya geçmek için yola koyuldu; hiç bu kadar erken pes etmemişti.*
