harun-eda cilveleşme/triplerinin tv başında beni dahi gerdiği dizi, harun nasıl katlanıyor bilmiyorum. hoş eda da harun gibi bir oduna nasıl katlanıyor onu da bilmiyorum ya neyse*
(bkz: al birini vur ötekine)
dizinin ilk zamanlarındaki "sevimli çocuk" harun zamanla iticilikle sevimlilik arasında ince çizgide yürümeye başladı.
ve son bölümdeki o erken boşalma sahnesi inanılmaz yapay ve gereksizdi bana göre, hiç yakıştıramadım. her soruna da değmeyin ne var paşam, biz yine seviyoruz sizi.
