ateist değilim, allah' a inanırım ama dinlerle ilgili bazı şüphelerim var. dinlerin yıllar boyu insanların amaçları uğruna çarpıtıldığı düşünürüm, ya baştan beri hiç var olmadıklarını ya da var olup da insanlar tarafından ciddi şekilde deforme edildiklerine ve bu deformasyon sürecinin hala devam ettiğine inanıyorum. ama bana tanrının varlığını(sanki ben yok demişim gibi) ispatlamaya çalışanların saçmalıklarını duydukça ateizm çizgisine gitgide yaklaştığımı hissediyorum. ateist olmak bir karar değildir, tıpkı inanmanın bir karar olmaması gibi. kişi inanırken bir okuduklarının etkisiyle inandıklarından vazgeçip de ben ateistim artık inanmıyorum demez. inanç gibi inançsızlık da içgüdüseldir. okudukların, duydukların, konuştuklarınla bu inanç ya da inançsızlık hali desteklenir. yahu ben dinlerle ilgili şüphelerim var diyorum, kız gelmiş bana ''allah' ın varlığını anlamak için anne baba olmak gerek, çocuk bir mucizedir, bunu doğa yapmıyor allah yapıyor'' diyor. işte bunu duyunca benim dine olan tanrıya olan inancım azalıyor. lan diyorum dinlerin karşı tezi olan ve dinin insanları uyutmak için ortaya atılan bir safsata olduğunu söyleyen o görüşler doğru mu acaba diyorum. yani bir tanrının varlığının kanıtı doğum mudur? hala buralarda mıyız? buraları geçemedik mi? hala tanrı yoksa dünya nasıl var oldu o zaman üzerinden mi yürüyor bu din tartışmaları? ben felsefik açıdan yaklaşırken, bir şeyler tartışırken konu bir anda beni dinlerin ve allah' ın varlığına inandırmaya geldi. kaldı ki, zaten inanıyorum ama ben onun varlığını kanıtlama gereği duymuyorum. inanıyorum lan daha ne olsun? neden çiçekte böcekte onun varlığına kanıt arayayım onun inancı içimdeyken?
