davetsiz misafir.
anbean gelecektir bilirsiniz ve sevdiğinizin başında öylece bekler, sevdiğinizin elini sıkıca tutarsınız. ölüm üzüntünüzü ve kararlılığınızı görüp belki acır ve geri döner diye salakça bir düşünceye dalarsınız. "belki ben özelim belki tanrı bana torpil geçer, ölüm gelmek istese de tanrı onu geri gönderir, onun göç etmesini erteler" diye düşünürsünüz... nafile.
ölüm tek gelir çift gider, bunu öğrenirsiniz başka da bir bok yok...
ve ölüm yanındakiyle oradan uzaklaşırken size yaşamanız için bilmediğiniz kadar zaman bırakır.
acıktığınız ya da çişiniz geldiği anda sizin için hayatın devam ettiğini anlarsınız...
