Karanlık bir yerdeyim. Hayat akıyor ben duruyorum. Nasil gittin. Sen değil, kalbin benden nasıl gitti. Terk edilmek değil koyan. Herhangi bir sebeple, beni sevdiğini bilerek ayrilsak bu kadar koymazdi belki. Şimdi beni mahveden, yıllarca beni ısıtan, mutlu eden, varlığıyla hayatımı anlamlilastiran sevginin bitmis olmasi. Bana koyan o son sözlerin, son zamanlarda görmezden geldigim o durgun bakışlarin. Bana koyan sevgisizliğin. Sen beni terk ettin. Sen sadece kendine ait olanlari alip gittin. Ama bilmezsin ki, istedigin kadar git, artik bende sana ait olan ve nereyegidersen git, benden çalamayacağin şeyler var. Sen terket beni. Bir korkak gibi. Bende biraktigin her iz, bana senden bir hatira. Ve o izler öyle çokki. Sevmek öyle basit değil. Belkide görseydin beni, duysaydin sesimi, bu noktalara gelmezdik. Ama sen terk etmeyi seçtin. Beni sensiz bıraktin. Çok acıyor biliyor musun. Gülüşün, gözlerin, kokun hep aklimda. Sen beni terk ederken ardinda bir enkaz biraktin. Ben şimdi hayata tutunmaya, en basiti nefes almaya çalısıyorum çaresizce. Elimden hiç birşey gelmiyor. Bu kadar acımasız olabileceğini hic dusunmezdim. Terk ettin beni. Nefret ede ede, beni eze eze gittin. Ben artik sadece nefes aliyorum yaşamıyorum.
