ölümü hala yenebilmiş değiliz. ne yazık ki ölüm hala var. bunun bedelini en güzel, en iyi insanlarımızı yitirerek vermeye devam ediyoruz.
kimisinin yitişi bir devri kapatıp, başkasını açıyor işte neşet emmi gibi. yittiğinde arkasından hayatının bir rengini, canının bir parçasını da alıyor götürüyor. hayattayken nasıl düşünürdük? "vay be, bu adam yaşıyor şimdi öyle mi yani? anadolu'Nun insanda vücut bulmuş hali yaşıyor. sağlığındaki, çaldığındaki söylediğindeki yıllarına denk gelmek ne büyük mutluluk."
kıymetini bilemediğimizi söyleyenler oluyor sağda solda. biz iyi bildik, kendinize bakın siz ölü seviciler!
insana yasını bile doğru düzgün tutturmuyor şu samimiyetsizliğiniz. tiksiniyorum bu yarasa ruhlulardan sözlük.
bu derece mühim bir isimle ilgili duygularımı yazarken dahi, düzenin yarattığı davranışlara olan öfkemi içime atamadığımdan ötürü tüm neşet ertaş sevenlerinden özür dilerim.
