ve yine- yeniden bir ölümün arkasından yaşanan ikiyüzlülükle başbaşayız.
bu link itü devlet konservatuarının neşet ertaş'a verdiği fahri doktora ünvanının görüntülerini içeriyor. ee ne var bunda ? diyenler salondaki dolu koltuk sayısına bir baksın. sadece içindeki sesi tüm yalınlığıyla, tüm içtenliğiyle bizlere sunan neşet ertaş'ı alkışlamaya gelen insan sayısı herşeyi anlatmaya yetiyorda artıyor. hiç kimse gitmemiş bu insanın mutluluğunu paylaşmak için, onu onure etmek için. bizler büyük sanatçılarımız yaşarken kıymetlerini bilmiyoruz. bu su götürmez bir gerçek.
ne zaman ki bu değerler elimizden gidiyor bir vefa abidesine, bir sevgi kelebeğine dönüşüyoruz. bunu da o çok değerli popomuzu kaldırmadan internet üzerinden ''bozkırın tezenesini kaybettik, çok severdim zahidem türküsünü'' minvalli hiç de samimi olmayan, sadece gündem bu diye yazılan yazılarla süslüyoruz.
bunu yapan insanlara ''zahidem'' dışında başka hangi türküsü var? deseniz birçoğu söyleyemez. kendimden biliyorum. ama böyle birşeye dönüştük ne yazık ki. bir adım bile atmadan her konuda fikir beyan etmek, başsağlığı dilemek, kınamak... vs gırla hepimizde. eyleme geçmek, karşı durmak, beraber olmak söz konusu olunca ise kaldırmıyo kıçını rahat koltuklardan. bir derin sükut...
